SILVIO SANTIAGO:

Naceu e morreu en Vilardevós, 18-10-1903 --12-09-1974, respectivamente. En plena guerra civil (1937) escapa a Portugal despois de que fora asasinado o seu irmán Jacinto, de onde pasa a Cuba e despois a Venezuela, na capital na que reside.

Home de formación autodidacta, foi a súa, unha vida motivada pola paixón literaria, a mor de que traballou en ocupacións dispares. Na súa estancia venezolana fundou o Lar Galego, o Centro Galego e a Casa de Galiza e varias revistas, creou a emisora radial Hora de Galicia e colaborou en diversos diarios o tempo que, pacientemente e coa mirada na terra natal, tecía a urdimbre de o que serían as súas dúas aportacións importates a nosa literatura: Vilardevós e O silencio redimido.

BIBLIOGRAFIA:

- Vilardevós, supuxo , en 1961, ano da súa primeira saída –A segunda edición, tamén viguesa, e de 1971, un forte impacto entre os lectores e os críticos. Silvio Santiago conseguira converter o difícil en fácil. E dicir, escribir o libro do seu pobo sen caer na anécdota, e no costumismo ou no private joke, anque nalgunhas ocasións por razóns evidentes, roce estas circunstancias. Vilardevós e un retablo tenro e mítico, o que na distancia ten de mitificadota, adobado cun linguaxe veraz e rico, no exento de lusismos, explicables pola proximidade de Vilardevós a raia de Portugal. Abrese un deliciosa Razón e condición deste libro, no que o autor cun so pretexto dunha conversa en Venezuela ca súa filla Silviña, explícanos o como e o porqué de Vilardevós.
- O silencio redimido. Vigo. 1976. 1989. E claramente un libro autobiográfico. Que se trate ou non dunha novela e o de menos. Carballo Calero ante a dicotomía novela-memorias cre que, efectivamente, Santiago, escribiu unha novela. Sen embargo, incapaz de separar o destacado do irrelevante no seu vivir,vai anotalo todo, vai arquivalo todo, cronista, non novelista, da súa propia vida. Carballo, entende que O silencio redimido e un libro de memorias e Silvio Santiago un memorialista.
A primeira parte do libro en realidade a segunda, dada a distribución tipográfica, e a esencia da peripecia vital do autor en Galiza sometida o terror facista. Como tal o seu valor documental – de fidelidade cinematográfica as veces- e moi grande. A segunda parte, marcha a Portugal e aventura lisboeta de tal autor, deben, seguindo a Carballo Calero, novela de acción a perde a hondura das descripcións de medo perante a perseguizón en Galiza. Do que deduciríase que, probablemente, o Silvio Santiago testimonial supera o Silvio Santiago creador. O que non es óbice para que esta segunda parte, a pesar de certas truculencias e algún que outro xiro rocambolesco, se lea con sumo agrado. Perante moito tempo, a censura franquista impediu a publicación de O silencio redimido. Dado a estampa tres anos despois da morte do seu autor galardoouse co Premio da Crítica do ano 1977.